قوله : فتأمّلها : ضمير مفعولى به [ عبارات ] راجعست . متن : و اعلم أن المصنف نقل القول المذكور جامعا بين توهم الدخول بالظلمة و ظنه مع أن المشهور لغة و اصطلاحا أن الوهم اعتقاد مرجوح ، و راجحة الظن و عباراتهم وقعت أنه لو أفطر للظلمة الموهمة وجب القضاء و لو ظن لم يفطر أي لم يفسد صومه ، فجعلوا الظن قسيما للوهم . دقت شارح در عبارت مصنف ( رهما ) شرح فارسى : شارح ( ره ) مىفرماين : مصنّف در مقام نقل قول قائلين بعدم قضاء عبارتى فرمود كه در آن بين توهّم دخول وقت بواسطه ظلمت و ظنّ به آن جمع شده است ( لو افطر لظلمة موهمة ظانّا فلا قضاء ) و اين از نظر لغت و اصطلاح صحيح نيست زيرا ( وهم ) در لغت و مصطلح اهل فنّ اعتقاد مرجوح بوده و راجح آن را ظن مىنامند و تنافى ايندو با هم بسى واضح و روشن است . و عبارتى كه از خود حضرات قائلين بعدم قضاء در دست مىباشد اين است كه : اگر صائم بواسطه ظلمت موهمه افطار كند قضاء بر او واجب است و در صورتى كه با اعتماد به ظنّ افطار نمايد روزه‌اش فاسد نبوده و لاجرم قضاء ندارد . و چنانچه مشاهده مىشود ظن را قسيم و مقابل وهم قرار داده‌اند همانطورى كه بحسب لغت و اصطلاح چنين است . مؤلف گويد :